Du Rand het sy voorskoolse jare in Upington deurgebring. Dit was besondere jare op ’n kleinhoewe waar sy liefde vir diere en die grond gevestig is. Sy vader is na Pretoria verplaas waar hy deeltyds sy teologiese studie gedoen het. Van 1952 tot 1958 was Du Rand ’n leerling aan die Laerskool Generaal Jacques Pienaar in Pretoria, waar hy ook hoofseun was. Hy is veral deur mnr. Combrink geïnspireer (die vader van prof. Bernard Combrink, tans afgetrede Nuwe-Testamentikus van die Universiteit van Stellenbosch).

Du Rand was bevoorreg om sy hoërskooljare aan die Hoërskool Wonderboom deur te bring. Hy het met vyf onderskeidings gematrikuleer en in sy matriekjaar (1963) was hy ook hoofseun. Hy was in talle sportsoorte, volkspele en die CSV baie aktief. Hy praat nog steeds met lof van die stempel wat onderwysers soos mnre. Schalk van der Merwe (Wiskunde) en Koos Roux (Natuurwetenskap) op hom afgedruk het. In sy laaste twee skooljare het hy nooit minder as 90% vir Wiskunde gekry nie! Hy het klaar besluit om die Shell-beurs te aanvaar om chemiese ingenieurswese te gaan studeer.’n Ernstige motorongeluk aan die einde van standerd 8 het hom egter finaal laat besluit om hom vir die bediening as predikant voor te berei.

Hy het die BA-graad met lof behaal, asook die Honneurs BA in Grieks en die BD in Teologie, albei met lof. Intussen het hy sendingwerk onder Zoeloes en Xhosas in die Spoorwegkollege in Esselenpark gedoen. Gedurende sy studentejare was hy ondervoorsitter van die Afrikaanse Studentebond (ASB) en in 1970–1971 lid van die hoofbestuur van die ASB, waar hy saam met Callie Coetzee onder presidentskap van Ben de Klerk gedien het, albei ook later, soos hy, professors in die Teologie.

In sy finale teologiese jaar was Du Rand voorsitter van die teologiese vereniging Deo Gloria. Hy het ook as toerleier van ’n ASB-toer opgetree waartydens hy die plaasmeisie Anneli van der Walt van die Springbokvlakte beter leer ken het. Sy was aan die hoof van die kosvoorsiening omdat sy BSc Huishoudkunde studeer het. Du Rand was só beïndruk met die kos – uit die mond van die humor-lief Jan – dat hulle in 1970 verloof geraak en in 1971 getrou het. Die egpaar het hulle in Pretoria gevestig en Du Rand het tegelyk vir die MA (Grieks) onder leiding van prof. Jannie Louw en die DD in Nuwe Testament onder leiding van prof. E.P. Groenewald ingeskryf (prof. Groenewald het egter afgetree voordat Du Rand sy studie voltooi het). Intussen het hy as prediker in die NG-gemeente Kinross waargeneem.

Die skakeling met lidmate op voetsoolvlak het meegewerk dat Du Rand vurig na die bediening uitgesien het. Hy en Anneli het in 1973 ’n beroep na die NG-gemeente Krokodilrivier (Brits) aangeneem waar hy tot 1976 gearbei het. Die jare se vorming en ondervinding in Krokodilrivier was baie spesiaal, in Du Rand se eie woorde. Sy liefde vir die bosveld het daar gegroei en twee dogters, Ingri en Mari, is daar gebore as die eerste dogtertjies in die pastorie nadat drr Gert Swart en Jannie Malan net seuns gehad het.

Hy is in 1976 na die Fakulteit Teologie aan die Universiteit van Pretoria as seniorlektor in die Departement Nuwe Testament, met opdrag Bybelkunde, beroep. Die jare aan die Fakulteit Teologie was vir hom as jong akademikus verrykend en vormend. As junior het hy soveel geleer. Dat hy voltyds in die akademie sou beland, was eintlik vroeg al duidelik. Hy was deeltydse dosent in Grieks aan UP (1968–1970), en lektor in Ou en Nuwe Testament aan UNISA (1971). Sy Bybeltaalkundigheid is met ’n Magister in Grieks aan die UOVS afgerond.

Ná die aftrede van prof. Groenewald het Du Rand hom in sy doktorale studie onder leiding van prof. Andrie du Toit aanvanklik op die Pauliniese geskrifte toegespits. Hy het egter sy fokus verander en sy doktorsgraad in die Johannesevangelie behaal met ’n proefskrif: Entolē in die Johannesevangelie en -briewe (1977).

Dit was die begin van die stroomversnelling van ’n lewenslange liefdesverhouding met die Johannesevangelie, die Johannese briewe en Openbaring. Du Rand vergelyk sy ínleef in die Johannese geskrifte soos wanneer ’n mens ’n grot binnegaan. In die bek van die grot is nog genoeg lig, en wat jy sien, is só boeiend dat jy as ’t ware nie anders kan as om dieper en dieper te wil ontgin nie. Dit is nou al 43 jaar lank wat Du Rand toegewyd besig is om die Johannese geskrifte te ondersoek – en hy getuig dat hy nog elke dag verskuilde skatte ontdek. Sy studie onder prof. Schnackenburg in Wurzburg was vir hom iets besonders. Jan het die waarheid van een van Schnackenburg se stellings ervaar, naamlik jy moet leer om ’n Johannese antenna te ontwikkel!

Die Johannese studie het by Du Rand nie net akademiese en populêr-akademiese publikasies opgelewer nie, maar – só getuig hy self – dit het tot ’n verdiepte en besondere spiritualiteit gelei. Die Johannese maatstaf is om ‘soos Jesus’ lief te hê, volgens Johannes 13:34: ‘Ek gee julle ’n nuwe gebod: julle moet mekaar liefhê. Soos Ek julle liefhet, moet julle mekaar ook liefhê.’

’n Nuwe fase het vir die Du Rands en hulle drie dogters, Ingri, Mari en Janet, aangebreek toe Jan in 1980 as hoof van die Departement Nuwe Testament aan die nuutgestigte Fakulteit Teologie aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat benoem is. Saam met die kollegas, proff. Mias de Klerk, Evert Kleynhans, Koos Smit, Mauritz Kloppers en Pieter Potgieter het die uitbeitel van ’n nuwe missie, visie, reglemente, leerplanne, roosters, voor- en nagraadse programme nuwe uitdagings gelewer. Gemotiveerde studente het hulle by die Fakulteit aangemeld om hulle toegewyd met die Teologie besig te hou. Kovsies het ruim geleentheid vir Du Rand geskep om nasionaal en internasionaal met sy Johannese navorsing voort te gaan, onder andere deur beurse vir oorsese studiebesoeke. Die vestiging en uitbou van ’n nuwe teologiese biblioteek is aan Du Rand toevertrou. Toe die Fakulteit uitgebrei het, het ds. Hermie van Zyl by hom in die Departement Nuwe Testament aangesluit, en dit was vir Jan ’n vreugde. Die kerklike betrokkenheid van die Fakulteit het aan die akademie ’n eie waarde en gerigtheid gegee.

In 1989 is Du Rand as professor in Nuwe Testament in die Department Bybelkunde aan die Randse Afrikaanse Universiteit aangestel. Die uitdaging wat hom gelok het, was die vooruitsig dat die RAU groter by interkerklike teologiese opleiding, onder andere dié van die AGS, betrokke sou raak. Du Rand het ruim akademiese geleenthede ontvang om navorsing te doen. Nogtans het hy die gemis aan ’n Fakulteit Teologie en kerklike akademiese binding aangevoel. Toe die RAU oorgegaan het om die Universiteit van Johannesburg te word, het nuwe geleenthede gewink, aangesien die Universiteit se nuwe leierskap berekend op navorsing gefokus het.

Aan die einde van 2009 het Du Rand amptelik by UJ afgetree om, onder andere, meer tyd aan sy vrou Anneli (wat borskanker ontwikkel het) te gee en ook om sonder onderbreking te kon skryf. Hy het uitnodigings as ’n buitengewone professor in Nuwe Testament van die Noordwes-Universiteit, die Universiteit van Pretoria, asook van die Northpark Theological Seminary in Chicago ontvang. Hy het by UJ as professor emeritus-navorser aangebly, en het daarmee saam geesdriftig die benoeming aan die NWU aanvaar. Hier het hy met nuwe geesdrif navorsing gedoen en dit as ’n tuiskoms saam met aangename kollegas en kerklike betrokkenheid ervaar.

Onder sy vele ander belangstellings tel eerstens sy gesin, daarna musiek, skilder met olieverf, houtbrandwerk, paneelklop, teel van skoubudjies, tennis en gholf.

In Du Rand se poging om die grense van die Nuwe-Testamentiese Wetenskappe te verskuif, het sy navorsing en publikasies saam met studente en deur middel van studieleiding besondere voorkeur geniet. Die eerste DLitt et Phil-graad onder Du Rand se leiding was in 1990, naamlik die geliefde akademikus van Unisa, Jack Wiid wat nuwe bane vir die eksegese geopen het met sy proefskrif oor diathe¯ke [verbond] in die Oxyrhunthus Papiri. Hierdie navorsing het lig op die voorkoms van hierdie begrip in Hebreërs gewerp. Dit word vandag nog as naslaanwerk gebruik.

Alhoewel dit moontlik is om algemene tendense in Du Rand se bydraes raak te sien, is dit nodig om dit versigtig en selektief te doen. Hy het ’n paar honderd artikels en hoofstukke in boeke gelewer en 27 alleenboeke oor die Bybelinhoud. Du Rand het reekse artikels gewoonlik met boeke afgerond. Verder het hy sy promotorbegeleiding optimaal met sy publikasies, voordragte en kerklike- en gemeenskapsbetrokkenheid geïntegreer.

Die aanvanklike fase se publikasies het hoofsaaklik oor die Johannesevangelie en -briewe gehandel. Sy eerste professorale intreerede aan die Fakulteit Teologie aan die UOVS in 1981 (vgl 1981c; 1982h) het ’n evaluerende oorsig van navorsing op die Johannesevangelie gebied met definitiewe riglyne vir die eksegese en die teologie. Die tweede professorale intreerede aan die RAU in 1990 het op Openbaringnavorsing gefokus (1990m). Die interessante vraag, naamlik wat Du Rand gemotiveer het om na Openbaring oor te slaan, duik telkens op. Gedurende gaslesings aan die Universiteit van Louisville in Kentucky het Du Rand as gas van Allan Culpepper na ’n lang fietsrit en Amerikaanse ‘bowl’ roomys, besluit om sy verdere navorsing op Openbaring toe te spits, maar om dit so ver moontlik verstaanbaar aan te bied. Culpepper wat ook ’n Johannese entoesias is, het toe na Jakobus en die Sinoptiese Evangelies oorgeskakel.

’n Mens sou breedweg van Du Rand se navorsingsfases kon praat as die Griekse taalfase, die Johannesevangelie en -briewefase, ’n Openbaringfase en ’n Eskatologiefase, asook ’n Paulusfase met afwisseling en vermenging van fases tussenin.

Du Rand het terwyl hy nog in die wegspringblokke van sy publikasies was, weggespring deur homself deeglik ten opsigte van die Griekse en Hebreeuse teks van die Bybel te oriënteer. Dit het saamgehang met sy deeltydse lektorskap in die Departement Grieks aan UP toe hy Patristiek en Nuwe Testament gedoseer het (1968–1970). Hy het grondliggende kommentaar oor hilastērion [versoening] in Romeine en Hebreërs (1969) gelewer en daarna die Pauliniese voorwaardesinne ontleed (1970). Dit het tot die hantering van die ei/ean-voorwaardesinne in Paulus se geskrifte gelei. Sy bydrae oor die Griekse ean-sinne het ’n betekenisvolle sleutel aan vertalers van Paulus se Grieks voorsien. Hy het hierdie bydrae nasionaal (1971; 1973) en internasionaal (1991f.) bekend gestel.

Op die Griekse taalfase volg die Johannesevangelie en -briewefase. Sy boek, Johannes 13: By die maaltyd (1979a), hanteer veral die raakvlakke tussen Jesus se afskeidsgesprekke en 1 Johannes. Hierdie verwantskap sou ook na vore tree in verskeie daaropvolgende publikasies (1979d; 1980a; 1980b; 1980c; 1980d; 1982a; 1982b; 1982c).

Du Rand se passie vir lidmaattoerusting en groei in die waarhede van die Woord, het veral na vore getree in sy bydraes oor Johannese etiese sake (1980e), en in die versamelbundel, Bediening en bedienaar in die kerk van Christus (1981a). In dieselfde jaar verskyn nog ’n boek, Die Johannese oorwinningsperspektief in Christus (1981b, vgl. 1983f.).

Du Rand se doktorale proefskrif (1977) is enkele jare later deur die NTWSA in boekformaat gepubliseer (1982d). Hy het die onderwerp, Entolē in die Johannesevangelie en -briewe, nagevors, met Johannes 13:34 as uitgangspunt. Dit bevat naamlik Jesus se opdrag om mekaar lief te hê ‘soos Ek julle liefgehad het’. Hierdie soos-liefde het vir Du Rand die drakrag van Christenskap geword, al leer ervaring dat dit nie altyd menslik moontlik is om die soos volledig uit te leef nie.

Sy eerste professorale intreerede (1981c) is in 1982 as Die Christologie van die Evangelie volgens Johannes (1982h) gepubliseer, en bied ’n navorsingsoorsig. Daarop volg ’n Afrikaanse publikasie in boekvorm oor die Johannesbriewe, Beleef jou sekerheid (1983d), asook fasette van hierdie navorsing wat as artikels in Engels gepubliseer is (1982a; 1982b; 1982c). Hierdie struktuuranalises het mettertyd saam met grondliggende publikasies deur W.S. Vorster, Fika J. van Rensburg en J.P. Louw die waarde van teksgetroue navorsing vanuit ’n nuwe literêre hoek beklemtoon. Die bedoeling was om die Griekse teks self aan die woord te stel. Dit het ’n bruikbare eksegetiese metode geword en is wyd nagevolg.

Uit die hoogoond van eksegetiese metodes het die narratiewe analise van verteltekste gekom. Een van die talle referate wat Du Rand by die Studiorum Novi Testamenti Societas (SNTS)¹ gelewer het, het juis oor die karakterisering van Jesus volgens Johannes gegaan. Dit is as artikel gepubliseer (1985b). Hierop het ’n bydrae (1986b) oor die verskynsel gevolg, naamlik dat die Johannesnarratief (of: verhaal) deur ’n besondere plot gedra word om Jesus vanuit ’n bepaalde gesigspunt as Seun van God te beskryf. Die Godheid en mensheid van Jesus staan vir Johannes sentraal. In ’n volgende artikel het Du Rand beredeneer dat Johannes die Joodsgesindes moes oortuig dat Jesus waarlik God is, terwyl hy die gelowiges uit Griekse nie-Joodse geledere weer daarvan moes oortuig dat Jesus waarlik mens geword het (1987e).

Dit het tyd geword vir ’n teologiese slotsom oor die Johannesbriewe. Hieroor volg twee publikasies, naamlik Die Johannesbriewe: Inleiding (1987h) en Teologie van die Johannesbriewe (1987f). Du Rand (1987g) handhaaf dat die Christologie van die Johannese geskrifte die sleutel is om die teologie en etos van Johannes te verstaan. Hy (1989a:34) tipeer dit as ’n ‘Johannese spiritualiteit’, volgens ’n Johannese antenna! Dit lei tot ’n beskrywing van die Christen-navolger se identiteit as ‘in die druiwestok’ en ‘in liefde’, op grond van Johannes 15 (vgl. 1989a).

Du Rand se uitleg van Johannes in die Verklarende Bybel (1989d), asook sy beklemtoning van Jesus se voorbeeld van diens ‘tot die uiterste toe’ (Joh 13:1; 1989e), trek die akademiese Johannese navorsing deur om op die markplein tuis te kom waar die gewone mense saamkom (1990e; 1990f.).

Een van die hoogtepunte in Du Rand se publikasiebydraes is ongetwyfeld die verskyning van Johannese perspektiewe, deel 1 – eers in Afrikaans (1990a) en toe in Engels (1991a). Dit bevat in boekvorm (322 bladsye) die resultate van sy Johannese navorsing en is by verskeie Universiteite as voorgeskrewe boek gebruik. Du Rand skryf ook die hoofstuk oor die Johannes-inleiding in A.B. du Toit se Handleiding by die Nuwe Testament (1990h; 1994e), asook die ‘Inleiding op Openbaring’ in dieselfde bundel (1990i; 1994j).

Een van Du Rand se knapste studente, D.F. Tolmie, se proefskrif oor die afskeidsredes van Jesus volgens Johannes 13–17 het hom as promotor ook besiel om die narratiewe uitlegmetode in publikasies te beproef (vgl. 1991e; 1992b).

Die afskeidsgesprekke was die navorsingsraamwerk van die artikel oor ’n aforisme in Johannes 16:20 en is deel van die feesbundel wat aan J.P. Louw (1992e) opgedra is. Du Rand se boek, Liefdesnote in die wingerdlote, Johannes 13–17 (1993f.), lê hom baie na aan die hart. Dit is duidelik dat hierdie publikasie nie net sy verstand raak nie, maar ook sy hart en spiritualiteit.

Saam met Fika J. van Rensburg (red.) en I.J. du Plessis skryf hierdie drietal die Nuwe-Testamentiese deel van Die Bybel in praktyk (1993h). Volgens die inhoud en volgehoue verkope tot op hede voeg hierdie naslaanwerk vir lesers werklik geestelike waarde toe. Op die terrein van die Johannesevangelie verskyn ook Ter wille van die liefde (1995f.) in boekvorm.

Du Rand het in al sy publikasies deeglik met sy groot liefde vir taal, musiek en wiskunde rekening gehou. Dit blyk uit die kreatiewe artikel oor die rol van variasie as ’n krag in die Johannesnarratief (1996a). Hy het hieroor ’n voordrag by die SBL in 1997 in Atlanta gelewer en dit in die volgende jaar (1998b) gepubliseer. Hiermee het hy ’n ‘literêre handvatsel’ geskep vir toegang tot die verstaan van die spiraalbeginsel in die Johannese geskrifte.

Die verskyning van Die Bybellennium eenvolumekommentaar in 1999 was ’n hoogtepunt op die Afrikaanse geestelike kalender. Du Rand is in hierdie publikasie verantwoordelik vir die kommentaar op 1–3 Johannes, 2 Korintiërs (en later by die hersiening in 2009 ook vir 1 Korintiërs) en Openbaring (1999g en 2009h).

Artikels oor die skeppingsmotief in Johannes (2000a) het gevolg, asook oor die betekenis van Jesus se ‘blaas op die dissipels’ in Johannes 20:22 toe Hy hulle aan die Heilige Gees toevertrou en uitgestuur het (2000c). Elke Johannese navorser kom seker een of ander tyd by die Samaritaanse vrou in Johannes 4 uit (2000e, vgl. 2000j; 1988e). Dit geld ook van die Johannese logos-lied in Johannes 1, ’n studie wat Du Rand aangepak het as ’n vergelyking met die tipiese van Afrika-godsdienste (2002b).

’n Verdere twee boeke wat Du Rand se Johannese bydrae vollediger maak, was Jesus van Nasaret (2001g) en Gaan leef die liefde (2002i). ’n Akademiese bydrae wat ook ’n hupstoot aan die Johannese navorsing gegee en internasionale reaksie uitgelok het, was die studie oor die vraag of Jesus deur Afrika as God gesien word (2002i).

Alhoewel Du Rand se eerste liefde vir die Johannesevangelie en -briewe nooit sal taan nie, het hy hierdie fase (relatief) met ’n dagboek, Wie My volg, afgesluit. Hierin bring hy al vyf die Johannese geskrifte aan die bod in 366 dagstukke (2009c). Du Rand het hierdie publikasie op die dieper delwers gemik.

Vir bykans 26 jaar van sy loopbaan het Du Rand sy energie en entoesiasme aan die boek Openbaring en die eskatologie gewy. In Want die einde is naby (1986a), stel Du Rand dat die uitleg van Openbaring is soos om in koraalriwwe te snorkel. Só vol verrassings en Bybelse skoonheid is hierdie boek oor God se toekoms én ook oor God se hede. Sy boek beleef tientalle herdrukke by Bybelkor en bewys dat studente van die Bybel ’n behoefte het om Openbaring beter te verstaan.

Ná hierdie boek het etlike navorsingspublikasies gevolg, waarvan slegs die hoofmomente vermeld word. Du Rand se aanvanklik fokus was op die opbou en indeling van Openbaring (1987c; 1990i; 1991a), die belangrikheid van die sosio-historiese situasie van die eerste historiese lesers (1989b), ’n sosio-psigologiese lees van die Griekse teks van Openbaring (1990c), die gemeentes van Klein-Asië in ’n bestaanskrisis (1990j; 1992g), die twaalfhonderd-en-sestig dae verdrukking vir die kerk van Christus (1991c), die narratiewe funksie van die liedere en poësie volgens die Griekse drama (1991d), God se bepalende rol in die geskiedenis van die mensdom (1991g), ’n toepaslike siening van opvallende parallelle tussen die situasies in Klein-Asië teen 95 n.C. en die huidige Suid-Afrika (1992a), God en die Seun se koningskap en die stryd om die verkryging van die erkenning daarvan by die mense op aarde (1992d), asook om Openbaring as ’n dramatiese narratief in drie bedrywe te verstaan (1992f.).

In 1993 het ’n artikel verskyn wat ’n unieke bydrae gemaak het, naamlik A ‘basso ostinato’ in the structuring of the Apocalypse of John (1993a). Die aanleiding tot die artikel is te vind in Du Rand se probleem met die siening dat daar in die teks geen eenheidsbinding is wat daarop dui dat Openbaring ’n eenheid is nie. Hy het bly glo dat dit nog net gevind en benoem moet word. Na aanleiding van sy liefde vir musiek sien Du Rand toe ’n moontlike parallel tussen Openbaring en die opera Dido en Aeneas deur Purcell. Dwarsdeur die opera hoor ’n mens die kenmerkende klaagsang van Dido wat na haar dood op pad is. Dit is treffend dat die klaagmelodie deur die linkerhand gespeel en ’n ‘basso ostinato’ genoem word. Dit vorm die drakrag van die hele opera Dido en Aeneas. Op dieselfde wyse het Du Rand na die narratief van Openbaring gegaan en 57 direkte en indirekte toespelings op die Lam van God se oorwinningsoffer gevind. Deur hierdie bydrae, wat wye akademiese belangstelling geniet het, vestig Du Rand ’n semantiese ritme, gemaak deur die Christosentriese kruisgebeure, om die gang van Openbaring se teologie beter te verstaan. Tegelykertyd plaas dit ook die poëtiese dele van Openbaring in perspektief. Du Rand trek die parallel met die opvoerings van Griekse dramas waar die spreekkoor en sangkoor gewoonlik die funksie van die semantiese uitleg vervul (1993b; 1993e).

In 1993 het ’n boek, Kyk die Koning kom, verskyn waarin Du Rand die nuutgevonde strukturering op Openbaring toepas (1993g). Nog publikasies en internasionale referate het hierop gevolg. Du Rand is uitgesproke dat Openbaring ’n dramatiese God-boek is waarin Christus as die Lam die hoofrol speel. Daarom moet die transendensie van God deeglik beklemtoon word (1994c; 1995c).

Navorsingsinligting behoort, volgens Du Rand, nie in ivoortorings stof te versamel nie, maar moet ook wyer bekend gemaak word. Hierdie siening loop op die boek, 666 en die eeuwenteling (1995a) uit. Oor Sion as die belangrike soteriologiese motief in Openbaring het ’n artikel (1996b) gevolg, asook oor die betekenis van ‘in die G(g)ees’ in Openbaring 1 (1996c).

In 1995 het Du Rand ’n uitnodiging ontvang om as buitelandse teoloog die Lund-voordragte aan die Northpark Universiteit in Chicago oor die Heilige Gees in die Johannese geskrifte te lewer. Dit is aanvanklik in die Proceedings of Lund-lectures on the Spirit (1996d) gepubliseer en later in die internasionale tydskrif Ex Auditu (1997c).

Du Rand se referaat by die SNTS en die publikasie daarvan (1997b) oor die leitmotief (teologiese eenheidsbindende draad) in Openbaring, verteenwoordig ’n navorsingsdeurbraak. Hy tipeer die leitmotief dat God se alleenheerskappy ook op aarde erken moet word net soos dit reeds in die hemel erken is. Dieselfde grondgedagte kom in die Ons Vader-gebed voor, naamlik ‘laat u koninkryk kom, laat u wil geskied op aarde net soos in die hemel’. Dit handel oor die erkenning van God se alleenheerskappy op aarde. Saam met ’n doktorale student het Du Rand ’n artikel oor die wêreldbeskouing van die eerste historiese lesers volgens Openbaring gepubliseer, toegepas op die huidige veranderende en onseker wêreldsituasie (1997d).

Oor die moontlikheid om Openbaring as ’n drama te beskou, is al heelwat gedebatteer en geskryf. Du Rand (1997e) noem Openbaring wat genre betref, ’n dramatiese narratief in drie bedrywe:

Volgens hierdie drie bedrywe kom God se beskikking en begeleiding deur die Gees dramaties na vore (1998a), asook die oorwinnende en lydende kerk in volharding (1998c). God op die troon is die hoofmotief en drakrag van gesag en voorsiening van die mensdom deur die Gees (1999e). Hy toon aan dat daar fyn op die verskil tussen die enkelvoud Gees en die meervoud Geeste gelet moet word (1996c). Openbaring moet as ’n geheel verstaan word en is nie net die somtotaal van sy dele nie (2000b; 2000d, vgl. 1999d en 2000b). Om sy navorsing wyer bekend te maak, het Du Rand Van klipkrip tot Armageddon (1999f.) geskryf.

In die meer onlangse verlede het die klem in Du Rand se navorsingspublikasies al hoe meer op die eskatologie geval. Die vraag is hoe dit gebalanseerd Bybels verstaan moet word (2000g; 2000h). Hy skryf jubelend oor die nuwe lied (Op 14:3) wat aan die einde op Sionsberg gesing sal word (2002c), oor die eindtydse etos en etiek van gelowiges (2003b; 2003c; 2003e). Uiteindelik breek die Nuwe Jerusalem dan aan (2004c, vgl. 1988a). Gedurende die gelade eindtyd neem God self die verantwoordelikheid vir sy mense (2004g). Dit word nog eens duidelik in die apokaliptiese soteriologie van Openbaring onderstreep (2005d), asook in die herhalende spiraalgang van die skeppingsmotief (2005e). Die gesonde klem op die eindtyd kom in Du Rand se groeiende bydraes oor die eskatologie aan die beurt (2007a). Hy heg groot waarde aan die hoop as die verbondsverhouding waarin die sekerheid vir gelowiges gedurende die eindtyd setel (2007f.). Deur sprekende simboliese taal word God se 144 000 in Openbaring geteken (2008a), veral in die sinspeling op die eksodus- en Rooi See-motiewe. Dit gee aan Openbaring eksegeties ’n eiesoortige verhouding met die Ou Testament asook teologiese diepgang (2009e). Selfs die oënskynlike negatiewe wraakroep van die afgestorwe martelare aan die voet van die altaar moet binne verband verstaan word. Dit is ’n roep om God se regverdigheid en dien wesenlik ’n positiewe teologiese doel (2009f.; 2011b).

Soos reeds vermeld, lê die Pauliniese geskrifte, net soos die Johannese, Du Rand na aan die hart. Ná sy grondige ontginning van Paulus se gebruik van die Griekse taal (vgl. 1969; 1970; 1971; 1973) verdiep hy hom ook in die Pauliniese geskrifte, God se spiritualiteitsbiblioteek op aarde, soos hy dit noem. Onderwerpe wat aan die beurt kom, sluit onder andere die volgende in: die gebed in Efesiërs 3 (1987a); ’n analise van Romeine 6 en die teologiese betekenis daarvan (1987b); die netelige vraag na die verhouding tussen charisma en amp (1988d); Paulus se vernuftige vervlegting van antropologie en eskatologie volgens 2 Korintiërs 4:7–5:10 (1999b); parallelle penstrepe tussen Paulus en die sinikus Diogenes, soos dit aan 1 Korintiërs 7:29–31 (1999c) verwant is; die intense verhouding tussen ‘kerk van Christus’-wees en absolute lojaliteit en liefde (2002a). Die Pauliniese etos, gevorm deur die kruisgebeure by Golgota en die leë graf (2004h) hou direk met die Pauliniese teologie (2005b) verband. Du Rand skryf ook oor die Griekse begrip dikaiosune¯ [geregtigheid, vryspraak] na aanleiding van ’n vergelyking tussen Adam en Christus (1983a; 2006g).

Hermeneutiek en eksegetiese metodologie speel ’n belangrike rol in al die publikasies van Du Rand. Vir hom is die Bybelteks van kardinale belang. Soos aangetoon, het hy aanvanklik by die taal begin. Dit word gevolg deur die teks-wetenskaplike metode soos dit na vore tree in die struktuuranalise van ’n teks (1982d). Ook die sosio-historiese en die sosio-wetenskaplike metodes is beproef (1983b) om die konteks en die ko-teks in perspektief te plaas. Du Rand het hom ook in die narratologie verdiep (1983c). Die narratiewe karakterisering van Jesus volgens die Johannesevangelie is waarskynlik een van sy uitstaande bydraes (vgl. 1985b). Die waardevolle kommentaar op hierdie referaat in 1983 by die SNTS-Subgroep: Johannese Studies deur Raymond Brown, Robert Kysar, John Painter, Johannes Beutler, Moody Smith en Allan Culpepper is bygewerk om aan die artikel ’n naslaanwaarde te gee. Ander narratologiese onderwerpe wat Du Rand aanroer, is ‘Plot’ en vertelperspektief in die Johannesevangelie (1986b) en die identiteit van die Christen soos daarna in die narratief van Johannes verwys word (1989a). Du Rand pas die narratologiese metode in sy Johannese perspektiewe (1990a) toe en lê verbande tussen taalgebruik (le parole) en die Johannese narratief (1990c, vgl. 1990f.). In Openbaring pas die liedere (1993b) in as semantiese uitleg van die narratief (1991d). Du Rand se toepassing van Tolmie se narratiewe analise op die afskeidswoorde van Jesus in Johannes 13–17 lewer ’n merker in die benutting van die narratief as eksegetiese metode (1992b). Sy narratiewe analise van Johannes 9–10 voor die SNTS is in ’n monografie onder redaksie van Beutler en Fortna (1991f.) opgeneem.

Die verrassende van die eksegetiese pad van ’n Nuwe-Testamentikus is dat hy homself akademies kan verras! Dit is presies wat Du Rand in sy narratiewe publikasie oor Johannes 13–17 (1992b) ervaar het.

In albei Du Rand se professorale intreeredes (1991c en 1982h aan UOVS en 1990m aan RAU) gebruik hy ’n multimetodologiese uitlegbenadering. Daarom kombineer hy die narratologiese en sosio-wetenskaplike metodes om die teks nog helderder tot spreke te bring (1992b). In ’n ander artikel vergelyk hy verskillende eksegetiese metodes en kommentare met mekaar (1994a).

Du Rand gebruik ook sy musiekkennis om Openbaring beter te eksegetiseer (vgl. 1993a; 1996a; en 1998b).

Saam met Rotz van Idaho in die VSA het Du Rand die prominente aspek van die karakterisering van God in die narratief van Openbaring ontgin. Dit het die teologiese persepsie van God volgens Openbaring se vertelling verhelder (1999e). Du Rand meen egter dat eksegetiese metodes nie groter as die boodskap van die teks self is nie. Dit word in sy bydrae saam met Van der Watt, Joubert en Naude verduidelik, naamlik in Hoe lees ons die Bybel? (2002h).

Saam met departementskollegas het twee boekreekse vir studente in Bybelkunde gevolg, naamlik Coming to grips with the world and text of the Bible, met Du Rand as redakteur (2003f; 2003g). Op hierdie pelgrimstog van verstaan as ’n proses, volg nog twee volumes, naamlik More than one way of understanding the Bible (2004j; 2005a).

Die godsdiens-historiese uitlegmetode is wat gebruik betref, deur heelwat ander metodes verbygegaan, maar dit het tog ’n eie nis behou, afhangende van die vraag wat die eksegeet aan die teks vra. Deur hierdie wyse het Du Rand juwele in sommige apokriewe boeke raakgeloop, onder andere by 4 Esra (2008b) en die verkwikkende verhaal van Josef en Asenet (2009g; 2013a) om die bybelse waarhede toe te lig. Met behulp van die sosiologiese teorie van Mary Douglas oor die grid en group van ’n groep, maak Du Rand kosbare afleidings in verband met die Johannese ‘gemeente’ en hulle sosiale ontstaansituasie (2008c).

Vir Du Rand is dit belangrik dat alle akademiese teologie in die Suid-Afrikaanse konteks ‘kant en wal’ moet raak. Hy voeg die daad by die woord deur sy kennis in die samelewing terug te ploeg – soos hy dit stel: op die markplein waar die gewone mense saamkom.

In 1980 het hy die Christen se politieke en etiese rol volgens Jesus se prediking en die toepassing daarvan onderstreep (1980c). Hy het bydraes tot ongeveer 38 bundels of boeke wat op die breër gemeenskap gerig is, gelewer. Hy het sy persoonlike standpunte oor etiese en politieke aangeleenthede deurgaans Bybels probeer verantwoord. Hy baseer dit op die beginsel van geregtigheid en regverdigheid. Dit beteken dat alle mense voor God gelyk is, al is hulle nie eners nie. Du Rand het vroeg in sy loopbaan 2 Korintiërs 5 as uitgangspunt geneem, naamlik Christene moet die medemens as skepsels van God raaksien en mekaar op die nuwe baadjie in Christus bejeën sonder om andersheid te ontken of te veroordeel.

Du Rand is vanaf 1972 lid van die Nuwe-Testamentiese Werkgemeenskap van Suid-Afrika (NTWSA), en vanaf 1978 van die internasionale Studiorum Novi Testamenti Societas (SNTS). Hy is ook vanaf 1978 lid van die internasionale Society of Biblical Studies. Hy is besonder geheg aan sy Tyndale Fellowship (Cambridge, VK) vanaf 1984, en bestee graag navorsingstyd in Cambridge met sy sewe teologiese biblioteke. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns lê hom ook na aan die hart. Van hierdie organisasie het hy in 1998 die Ds. Pieter van Drimmelenmedalje vir Teologie ontvang.

Du Rand lewer referate by die internasionale Institute for Biblical Research (Chicago, VSA), die Colloquim Lovaniensis (Leuven), Society of Biblical Literature (SBL), SNTS, Tyndale Foundation, asook nasionaal by die NTWSA, en die Akademie vir Teologie. By die SNTS het hy altesaam 18 referate gelewer, en by die SBL sewe.

Du Rand was redakteur van Neostestamentica, die wetenskaplike tydskrif van die NTWSA (1979–1983), en van Fax Theologica, tydskrif van die Fakulteit Teologie van die UOVS (1981–1988). Verder het hy op etlike redaksies nasionaal en internasionaal gedien.

Du Rand word baie opgewonde wanneer hy oor Bybelvertaling uitgevra word. Hy het aan ses Afrikaanse vertaalprojekte by die Bybelgenootskap van Suid-Afrika (BSA) en die Christelike Uitgewersmaatskappy (CUM) deelgeneem:

Hierbenewens is Du Rand reeds 28 jaar die skriba van die NG Kerk se Algemene Sinode se Kommissie vir Bybelvertaling, -verklaring en -verspreiding.

Du Rand het oor die jare heen Bybelkundige bydraes by die SAUK en RSG (waar hy vir 14 jaar betrokke was by die programme Wat sê die Bybel? en Die Bybel in ons lewe) gelewer. Hy lewer ook bydraes by Radiokansel, by Bybelskole (26 skole in verskillende gemeentes). In die Ring van Krokodilrivier en die Noord-Transvaal Sinode van die NG Kerk dien hy op die Jeugkommissie en Finansiële Kommissie. Tans is hy medeleraar van die NG-Gemeente Quellerina en lid van die Wes-Transvaal Sinode van die NG Kerk. Hy was en is steeds lid van die Kerklike Advieskommissie (Afrikaanse Bybel), Liedboekkommissie en verskeie sinodale kerklike kommissies.

Wat toekennings betref, het hy die Nasionale beurs vir doktorale studie ontvang; merietebeurse by UP, RGN/NNS, UOVS, RAU en UJ. Hy het ook talle toekennings vir publikasies by CUM ontvang. Hy het vier keer die Andrew Murray-prys ontvang, naamlik in 2008 en 2014 vir publikasies waarvan hy die alleenouteur is, en in 1999 en 2004 vir publikasies waarvan hy mede-outeur is. In 2005 word hy as die Teoloog van die Jaar aangewys deur die Baptist Theological College of South Africa en in 2008 het hy die Eeufeesmedalje vir Teologie van die UOVS ontvang.

Die publikasies van Jan A. du Rand word hieronder in drie kategorieë aangebied: eerstens, onder die opskrif, Geraadpleegde bronne (publikasies waarna in hierdie artikel verwys word). Die volgende kategorie is Du Rand se publikasies waarna nié in hierdie artikel verwys word nie. Albei hierdie kategorieë word chronologies aangebied, van die vroegste tot die laatste. Die twee laaste kategorieë is ’n aanbieding van die proefskrifte van sy D-studente, in alfabetiese orde. Die proefskrifte is in twee afdelings verdeel, naamlik die 30 proefskrifte waarvan Du Rand die promotor was, asook die vyf waarvan hy medepromotor was.

Die outeur verklaar dat hy geen finansiële of persoonlike verbintenis het met enige party wat hom nadelig of voordelig kon beïnvloed het in die skryf van hierdie artikel nie. ²