Bauer et al. (2000:780) dui die volgende hoofbetekenisse van παρουσία aan:

Volgens die BDAG word παρουσία dus in twee hoofbetekenisse gebruik: Eerstens, die staat van om teenwoordig te wees op ’n plek – teenwoordigheid; en tweedens, om op ’n plek aan te kom – die eerste stadium van teenwoordig wees.

Die tweede betekenis van om op ’n plek aan te kom, die eerste stadium van teenwoordig wees, word op twee maniere gebruik: Eerstens, vir die aankoms van gewone mense in die gewone sin van die woord; en tweedens, as tegniese term vir die aankoms en teenwoordig wees van Christus met sy wederkoms. (Die woord kan ook gebruik word om die aankoms en teenwoordig wees van die Antichris aan te dui.) Veral 2.b is dus hier van belang.

Hierdie tegniese gebruik van παρουσία het, volgens die Bauer et al. (2000), in twee rigtings ontwikkel:

Hierdie mening word ook deur Wuest (1997:33–36) gehuldig. Die feit dat die παρουσία sigbaar sal wees, word ook deur Hendriksen (2002:861) beklemtoon.

Wanneer παρουσία in verband met Christus gebruik word, verwys dit gewoonlik na sy wederkoms: ‘... and nearly always of his Messianic Advent in glory to judge the world at the end of this age …’ (Bauer et al. 2000:781). Bauckham (1983:221) wys ook daarop dat παρουσία daarop dui dat Jesus Christus as Regter en as Koning sal verskyn.

Konklusie: Wanneer παρουσία met Christus as handelende persoon gebruik word, dui dit op sy aankoms en sy teenwoordig wees met sy wederkoms. Die woord hou in dat Christus, wie se Godheid na sy hemelvaart eers verborge was, nou as God sigbaar teenwoordig sal wees en dat Hy sy mag sal toon as God wat regeer. Sy teenwoordigheid as Here sal deur die gelowiges gevier word. Hy is die groot Koning wat sy mense sal kom opsoek en as Regter sal kom om te oordeel.

Hieruit blyk dat die kernelement van ’n betekenisdefinisie van παρουσία die volgende is: Jesus Christus sal aankom en teenwoordig wees met sy wederkoms. Die volgende elemente moet ook in ’n betekenisdefinisie vervat word:

Uit die deeglike navorsing van Oepke (1964b:858–871) in die TDNT oor die betekenis van παρουσία, blyk die volgende.

Algemene betekenis: Παρουσία word, volgens Oepke (1964b:858), in twee algemene betekenisse gebruik, naamlik ‘teenwoordigheid’ (‘presence’) en ‘om te verskyn’ – nadat jy op ’n plek aangekom het (‘appearing’). Hay (1962:6) sluit hierby aan en wys daarop dat daar ’n wisselwerking tussen die aankoms en die teenwoordig wees, is. Hy tipeer die aankoms as ’n aksiewoord, en die teenwoordig wees as ’n woord wat teenwoordigheid sowel as aksie veronderstel. Die aksie wat die teenwoordigheid meebring, is om te troos (comfort). Dit is dus nie net kliniese teenwoordigheid nie, maar ’n teenwoordigheid wat troos. Ook Van Rhyn (2017:53, 108, 109) wys op die troos wat die παρουσία van Jesus Christus vir gelowiges inhou.

Voorts wys Oepke (1964b:858) daarop dat πάρειμι, om teenwoordig te wees, gebruik word vir mense (Joh 11:28), maar ook vir dinge soos besittings (Heb 13:5). Παρουσία dui ’n aktiewe teenwoordigheid aan soos byvoorbeeld dié van verteenwoordigers van die gemeenskap (1 Kor 16:17); Paulus self (Fil 2:12); om persoonlik teenwoordig te wees in lewende lywe (2 Kor 10:10).

Πάρειμι kan ook beteken om te verskyn nadat jy (aan)gekom het (to have come), (Matt 26:50; Hand 10:21; 17:6), of om te kom (Lk 13:1). So ook kan παρουσία aankoms (arrival) beteken. Παρουσία kan ook met inval (invasion) vertaal word, met ander woorde, die aankoms van ’n oorwinnaar se leër in ’n vyandige gebied. Dit word ook gebruik vir die aankoms van mense soos Paulus (Fil 1:26).

Παρουσία as tegniese term: In die Hellenistiese Grieks is daar nie onderskeid gemaak tussen die profane en die sakrale gebruik van die woord παρουσία nie (Oepke 1964b:859). Παρουσία kon die heilsame teenwoordigheid van gode aandui, maar is ook as tegniese term gebruik om die besoek van ’n regeerder of belangrike amptenaar aan te dui. Morris (1992:n.p.) huldig dieselfde mening in sy verklaring van Matteus 24:3. Hy verwys byvoorbeeld na die gebruik van παρουσία met betrekking tot die aankoms van koning Mithridates in ’n papirusbron. Bruce (1982:56–57) sluit hierby aan deur aan te dui dat παρουσία gebruik is om na die aankoms van ’n koning te verwys en voeg by dat die koms van die koning gewoonlik ’n nuwe bedeling tot stand gebring het.

Witthoff (2014) se mening sluit ook hierby aan wanneer hy παρουσία verklaar as:

Wuest (1997:34) voer aan dat die eerste Christene die vergelyking tussen die παρουσια van ’n heerser en die παρουσια van Christus duidelik ingesien het.

Die παρουσία van ’n regeerder het gewoonlik met voorbereiding en eerbewyse gepaard gegaan en het gewoonlik hoop gebring vir die onderdane dat dinge gaan verbeter (Oepke 1964b:859).

In die Hellenistiese filosofie is die woord toenemend in die sakrale sin gebruik vir die teenwoordigheid van gode waar priesters byvoorbeeld opgetree het (Oepke 1964b:860).

Die Ou-Testamentiese gelowige het die aankoms van God, aldus Oepke (1964b:861), soos volg beleef:

Veral van belang vir die studie is die tegniese gebruik van πάρειμι en παρουσία in die Nuwe Testament. Oor die historiese plek van die konsep παρουσία in die Nuwe Testament, merk Oepke (1964b) op:

Wanneer die woord παρουσία in verband met Jesus Christus gebruik word, word dit dus altyd met die betekenis van die wederkoms van ons Here in heerlikheid gebruik en nooit in verband met sy eerste koms – sy geboorte – as mens nie. Van belang is dat Oepke (1964b:865) παρουσία beskryf as ‘a technical term for the “coming” of Christ in Messianic glory’.

Dit blyk dus dat die woord παρουσία vir die lesers van die Nuwe-Testamentiese geskrifte welbekend was vanuit sy algemene gebruik in die destydse samelewing. Die gebruik van die woord, selfs binne die konteks van die evangelie, sou vir hulle in geen opsig verwarrend wees nie – ook nie wanneer dit na die koms van gewone mense of na die koms van die Here verwys nie. Die gedagte van ’n wederkoms was egter ’n nuwe betekenis wat slegs in die Nuwe Testament aan die woord geheg is. Hagner (1995:688) ondersteun hierdie siening: ‘“Parousia” now refers not to the visit or presence of an earthly king, as in the Hellenistic world, but is used technically to refer to the return of Jesus.’

Hendriksen (2002) se mening sluit hierby aan:

’n Gedetailleerde uiteensetting van die ontwikkeling van die konsep παρουσία in die Nuwe Testament word deur Oepke (1964b:866–870) weergegee onder die volgende opskrifte: Jesus in die sinoptiese Evangelies; die eerste gemeenskap (Handelinge); Paulus; Deutero-Paulus; die briewe van Jakobus, Petrus en Judas; Openbaring; die Evangelie volgens Johannes; en die briewe van Johannes.

’n Groot leemte in die onderafdeling oor die ontwikkeling van παρουσία in die Nuwe Testament is die feit dat Oepke telkens die ontwikkeling van die idee van die wederkoms bespreek en nie die ontwikkeling van die woord παρουσία as sulks nie. Dit verminder die waarde van sy navorsing, aangesien dit van groter waarde sou wees indien hy die verskillende Griekse woorde wat vir die wederkoms gebruik word, met mekaar sou vergelyk en indien hy sou wys op betekenisooreenkomste en -verskille. Dit blyk dat Oepke, sonder beredenering, bykans alle woorde wat oor die saak van die wederkoms handel as sinonieme hanteer.

Oor die ontwikkeling van die woord παρουσία by Jesus in die sinoptiese Evangelies, wat slegs vier maal en slegs in Matteus 24 gebruik word, lei Oepke (1964b:866) die onderafdeling in met: ‘Apart from the actual occurrence of the word, the whole thinking of Jesus is permeated by ideas of parousia. This is true in all strata of the Synoptic tradition.’ Hy staaf die stelling deur onder meer aan te toon dat dit reeds duidelik is in Markus, veral vanaf Markus 8:38, dat Jesus se denke oorheers is deur die idee dat Hy weer gaan kom. Hy getuig byvoorbeeld in Markus 14:62 en verder van sy wederkoms teenoor sy Joodse veroordelaars.

Oepke (1964b) sê voorts:

Al die sinoptiese Evangelieskrywers onderskei tussen die oordeel oor Jerusalem en die παρουσία, aldus Oepke (1964b):

Hierdie standpunt van Oepke is aanvegbaar, aangesien dit die Godheid en veral die alwetendheid van ons Here Jesus Christus misken. Die feit dat gelowiges altyd gereed moet wees vir die wederkoms, word dikwels verkeerd geïnterpreteer asof die wederkoms immanent sou wees. Die denkfout blyk duidelik uit (Oepke 1964b):

Alhoewel die woord παρουσία nie in Handelinge voorkom nie, en die eerste Christengemeenskap dalk geen woord daarvoor gehad het nie, is die vaste geloof in die feit van die wederkoms by hulle onbetwisbaar (Oepke 1964b:867). Om hierdie stelling te staaf, verwys Oepke (1964b:867) na Handelinge 1:11 en 3:20 en verder.

By die bespreking oor die ontwikkeling van die woord παρουσία by Paulus word dieselfde leemte duidelik, naamlik dat Oepke die ontwikkeling van die idee van die wederkoms bespreek eerder as die gebruik van die woord παρουσία. Daar word byvoorbeeld na die Romeinebrief verwys (Oepke 1964b:868) sonder om te meld dat die woord παρουσία nie daarin voorkom nie.

Volgens Oepke (1964b:868) gebruik Paulus παρουσία altyd saam met ’n selfstandige naamwoord, ’n handelende persoon, in die genitief. Dit word gebruik van mense (1 Kor 16:17; 2 Kor 7:6 e.v.; 10:10; Fil 1:26; 2:12), een maal van die Antichris (2 Tess 2:9), en ook van Jesus Christus (1 Kor 15:23; 1 Tess 2:19; 3:13; 4:15; 5:23; 2 Tess 2:1, 8; 1 Kor 1:8 e.v.).

Volgens Oepke (1964b:868) word kleurryke beskrywings van die parousia in 1 Tessalonisense 4:13–18 en 2 Tessalonisense 1:7–2:8, asook in 1 Korintiërs 15:22–28, 50–55 gegee. Oepke (1964b:868) maak ook die aanvegbare stelling: ‘Paul believes that he and most of his readers will experience the parousia, 1 Th. 4:15; 1 C. 15:51.’ Hiermee word die belydenis dat die verkondiging van die apostels in die Skrif geïnspireerde Godsopenbaring is, misken. Die feit dat Paulus soms in die algemeen skryf (met die meeste ander Christene in die oog) en nie noodwendig met homself in die oog nie, word misgekyk.

Oor die ontwikkeling van die woord παρουσία in die sogenaamde ‘Deutero-Paulus’, wys Oepke (1964b:868) daarop dat die sinoniem ἐπιφάνεια in die Pastorale Briewe een maal gebruik word om die liggaamlike verskyning van Christus te beskryf (2 Tim 1:10). Die feit dat Oepke παρουσία en ἐπιφάνεια as sinonieme tipeer, is veelseggend, maar kritiek kan daarteen uitgespreek word dat hy die tipering sonder motivering doen.

Oor die ontwikkeling van die woord παρουσία in die briewe van Jakobus, Petrus en Judas, merk Oepke (1964b:868, 869) die volgende op: Jakobus 5:7 en verder verwys na Christus se parousia. Die verwagting van die parousia is egter baie meer dinamies in 1 Petrus, alhoewel die term nie daar gebruik word nie. Die idee van ’n ‘first advent of Christ at the end of the times’ kom voor in 1 Petrus 1:20. ‘The decisive → ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ is immediately at hand, 1:5, 7, 13. In the light of it believers are strangers and sojourners, 1:17; 2:11.’ Volgens Oepke is daar vae aanduidings van ’n vroeë wederkomsverwagting in Judas. Weereens kan die kritiek geopper word dat die idee van die wederkoms bespreek word eerder as die gebruik van die woord παρουσία.

In 2 Petrus word twyfel oor die wederkoms afgewys, aldus Oepke. Die wederkoms is nie ’n fabel (1:16) nie. Die spotters is verkeerd (3:3 e.v.). Soos wat die wêreld voorheen deur water vergaan het, so sal dit deur vuur vergaan (3:5 e.v.). Vir die lankmoedige God is duisend jaar soos een dag (3:8). Die dag sal so onverwags soos ’n dief kom:

Oepke (1964b:869) meld dat die woord παρουσία nie in Openbaring voorkom nie, maar sê dat, vanaf die ἐν τάχει van Openbaring 1:1 en die ὁ καιρὸς ἐγγύς van 1:3 tot by die ἔρχου κύριε Ἰησοῦ van 22:20, die boek vol is van die ‘ardent hope of the parousia’. Die boek is, volgens Oepke (1964b), uniek:

Die deurslaggewende profetiese oogmerk is die beklemtoning van hoop vir die geteisterde lesers.

Oor die ontwikkeling van die betekenis waarin die woord παρουσία in die Evangelie volgens Johannes en in die briewe van Johannes gebruik word, stel Oepke (1964b:869, 870) dat die idee van ’n parousia teenwoordig is in 1 Johannes 2:28; 3:2 en in Johannes 21:22 en volgende verse. Volgens Oepke (1964b) is ongerealiseerde sowel as gerealiseerde eskatologie in Johannes se denkwêreld teenwoordig:

Op grond van sy uitgebreide bespreking van die ontwikkeling van die begrip παρουσία in die Nuwe Testament, wat ongelukkig eerder ’n bespreking van die idee van die wederkoms is en nie van die begrip παρουσία nie, kom Oepke (1964b) tot ’n teologiese samevatting: die idee van die parousia gaan enige poging tot presiese sistematisering daarvan te bowe in die individuele Bybelboeke, maar ook in die Nuwe Testament as geheel:

Hiermee openbaar Oepke ’n aanvegbare Skrifbeskouing wat die eenheid van die Skrif weerspreek. Die idee dat die verwagting van die parousia nie as ’n doel op sigself beskou word nie, maar dat dit tot volle gemeenskap met God sal lei, is egter belangrik.

Daar kan met Oepke (1964b:870) saamgestem word wanneer hy skryf: ‘The parousia is the definitive manifestation of what has been effected already as an eschatological reality.’

Konklusie: Die idee van die wederkoms is wydverspreid in die Nuwe Testament. Die woord παρουσία kan in die algemeen aankoms of teenwoordigheid beteken.

As tegniese term vir die wederkoms van Jesus Christus in heerlikheid aan die einde van die tyd, het παρουσία sy oorsprong in die Hellenistiese gebruik waar die woord vir die aankoms of teenwoordigheid van ’n regeerder of oorwinnaar gebruik is. Die aankoms van die regeerder is met groot voorbereiding voorafgegaan en het gepaard gegaan met lofprysing en eerbewys. Die teenwoordigheid van die regeerder het gewoonlik met troos en die hoop gepaard gegaan dat die regeerder nou die omstandighede van die onderdane sal verbeter.

As tegniese term vir die wederkoms het παρουσία ook sy oorsprong in die Hellenistiese gebruik om die heilsame teenwoordigheid van gode aan te dui.

Alhoewel die woord παρουσία in totaal slegs 24 keer in nege van die Nuwe-Testamentiese boeke voorkom (Wigram & Winter 1978:596), is die hele Nuwe Testament vol van die idee van die wederkoms.

Vanuit ’n histories kritiese Skrifbeskouing kan die afleiding gemaak word dat daar teenstrydighede (selfs by dieselfde Nuwe Testamentskrywer) voorkom tussen ’n nabye verwagting en ’n verre verwagting van die wederkoms. Sodanige afleiding hou egter nie daarmee rekening nie dat die totale prediking van die Nuwe Testament oor die wederkoms juis deur verskillende aksente en beklemtonings verryk word.

Ongelukkig het Oepke nie konsekwent net met die woord παρουσία gewerk nie, maar ook met die begrip wederkoms, soos deur ander Griekse wederkomswoorde weergegee. Hy self maak dit nie altyd duidelik wanneer hy met die woord en wanneer hy met die begrip werk nie. Dit vertroebel die gebruik van sy navorsing om ooreenkomste en verskille, met ander woorde, wat ook vir die wederkoms gebruik word, vas te stel.

Oepke beskou sommige ander woorde wat ook vir die wederkoms gebruik word, sonder motivering as sinonieme sonder om enige moontlike nuanseverskille in die betekenis in ag te neem.

Hieruit blyk die volgende: Die kernelement van ’n betekenisdefinisie van παρουσία is dat Jesus Christus sal aankom en teenwoordig wees met sy wederkoms. Die volgende elemente moet ook in ’n betekenisdefinisie van παρουσία vervat word:

Die vertaling as presence word onder domein 85, existence in space, geklassifiseer (Louw & Nida 1996a:724–733). Indien semantiese veld 85 (existence in space) met die voorafgaande semantiese velde vergelyk word (80 space; 81 spacial dimensions; 82 spacial orientations; 83 spacial positions; en 84 spacial extensions) is dit duidelik dat semantiese veld 85, waarin παρουσία geplaas is, die klem op die teenwoordigheid in ’n spesifieke ruimte lê eerder as op die ruimte self.

Voorts word παρουσία onder sub-domein A, be in a place, geplaas (Louw & Nida 1996a:724–726). Die sub-domeine word soos volg aangedui:

Deur dit in sub-domein A te klassifiseer, en nie in een van die ander nie, kan die betekenis van die teenwoordigheid afgelei word. Dit is ‘eenvoudige’ teenwoordigheid. Deur παρουσία in sub-domein A te plaas, kan afgelei word dat die teenwoordigheid self veroorsaak is, anders as die woorde in sub-domein B waar die teenwoordigheid deur iets of iemand anders veroorsaak is. Deur παρουσία nie in C te plaas nie, kan afgelei word dat die teenwoordigheid nie altyd bestaan het nie. Deur παρουσία nie in D te plaas nie, kan daar afgelei word dat daar nie beweging weg van die plek van teenwoordigheid af is nie. Die feit dat παρουσία nie in E geplaas is nie, maak die afleiding dat daar nie permanente inwoning is nie, duidelik.

Louw en Nida (1996a) verklaar die gebruik van παρουσία binne hierdie sub-domein soos volg:

Παρουσία word saam met 30 ander woorde in sub-domein 85A geplaas (Louw & Nida 1996a:724–727).

Dit is interessant dat Louw en Nida glad nie in die bespreking van die gebruike van παρουσία na die wederkoms van Jesus Christus verwys nie. Boonop kies Louw en Nida 2 Korintiërs 10:10 as voorbeeld om die gebruik van παρουσία in die Nuwe Testament te verduidelik – ’n teks waarin dit oor die liggaamlike teenwoordigheid van Paulus gaan. 2 Korintiërs 10:10 is egter een van net sewe gevalle in die Nuwe Testament waar παρουσία gebruik word waar die wederkoms nie ter sprake is nie en Jesus Christus nie die handelende persoon van die παρουσία is nie (Hiers 2011:742; Van Rhyn 2017:33).

Indien παρουσία (85.25) met die ander 30 woorde in die sub-domein A be in a place vergelyk word, is dit duidelik dat die ander woorde gewone aan- of afwesigheid aandui en dat παρουσία as ’n baie naby sinoniem gereken word. Vandaar die verklaring ‘the presence of an object at a particular place – presence, being at hand, to be in person’.

Die enigste opmerklike verskil in die verklaring van παρουσία met die ander 30 woorde in die sub-domein is dat παρουσία ook die element van persoonlike teenwoordigheid bevat. Hieruit kan afgelei word dat, indien παρουσία met Jesus Christus as handelende persoon gebruik word, sy persoonlike teenwoordigheid beklemtoon word.

Konklusie: Dit is verrassend dat Louw en Nida by die bespreking van παρουσία geen woord rep oor die wederkoms van Christus nie en dat daar ook nêrens in hulle woordeboek ’n aparte domein of sub-domein spesifiek aan die betekenismoontlikheid van ‘wederkoms’ afgestaan word nie. Al wat onder hierdie betekenismoontlikheid ‘teenwoordigheid’ afgelei kan word en wat op hierdie artikel van toepassing is, is dat wanneer παρουσία ten opsigte van Jesus gebruik word, dit beteken dat Hy persoonlik met sy liggaam teenwoordig is.

Die tweede betekenismoontlikheid, naamlik ‘aankoms’, word in domein 15, Linear Movement, gekategoriseer (Louw & Nida 1996a:181–211). Die domein word voorafgegaan deur domein 14, physical events and states, wat hoofsaaklik oor weerverskynsels soos wind, reën en donderweer handel. Domein 15 word deur domein 16, non-linear movement, opgevolg, wat veral gaan oor woorde wat beweging aandui sonder dat daar van plek verwissel word. Al wat uit hierdie vergelyking duidelik word, is dat παρουσία saam met ander woorde wat beweging aandui en wat dui op verwisseling van plek deur die subjek gegroepeer is.

Voorts word παρουσία in sub-domein F, come, come to, arrive (15.81–15.87) (Louw & Nida 1996a:182), geplaas.

Die vergelyking van sub-domein F, waarin παρουσία voorkom, met die ander sub-domeine, lewer nie ’n beduidende bydrae tot hierdie studie nie, waarskynlik aangesien παρουσία met die betekenis van die aankoms, die wederkoms van Christus, glad nie aan die orde gebring word nie. Dit is ook opvallend dat παρουσία nie in sub-domein G, return, gegroepeer word nie.

Παρουσία word soos volg verklaar:

Die volgende voorbeelde van die gebruik van παρουσία word voorgehou:

Soos reeds aangetoon, kom παρουσία 24 keer in die Nuwe Testament voor waarvan dit in 17 gevalle na die wederkoms van Christus verwys. Dit is ’n leemte in hulle navorsing dat Louw en Nida ook in hierdie sub-domein glad nie in die verklaring na die wederkoms verwys nie en die eerste voorbeeld wat gekies word, die aankoms van Titus (2 Kor 7:6), is een van net sewe gevalle waar die wederkoms nie ter sprake is nie en Jesus Christus nie die handelende persoon is nie. Die tweede voorbeeld wat genoem word, die vraag van die dissipels in Matteus 24:3, het wel duidelik met die wederkoms te doen, maar steeds word daar glad nie na die moontlikheid verwys dat παρουσία die wederkoms van Jesus Christus kan beteken nie. Daar word egter slegs met behulp van ’n voetnoot (21) by die tweede voorbeeld uit Matteus 24:3 die volgende opgemerk:

Die volgende kan afgelei word oor die betekenis van παρουσία waar dit met Jesus Christus as handelende persoon gebruik word: Hy gaan op ’n plek aankom en dit sal ’n wederkoms wees.

Konklusie: Dit is ’n teleurstellende groot leemte in Louw en Nida se navorsing dat daar nêrens in hulle woordeboek enige betekenisvolle melding gemaak word van die betekenis ‘wederkoms van Jesus Christus’ nie, behalwe deur middel van ’n voetnoot. Die leemte sou aangevul kon word deur ’n nuwe hoofbetekenisveld te skep, naamlik ‘die wederkoms van Christus’ waarin al die woorde wat vir die wederkoms gebruik word, gegroepeer word. So sal die moontlike nuanse-verskille wat tussen die verskillende woorde bestaan, ook uitgelig kan word.

Wat ook veelseggend is, is dat παρουσία onder sub-domein F, come, come to, arrive (15.81–15.87), geklassifiseer word en nie onder G, return (15.88–15.92), nie. Die feit dat die sub-domein F en nie G nie ter sake is, mag moontlik daarop dui dat Jesus nooit weg was nie. Hy was immers heeltyd deur sy Gees teenwoordig. Met sy wederkoms sal Hy egter weer liggaamlik (sigbaar) teenwoordig wees.

Die hoofbetekenisveld waaronder παρουσία geklassifiseer word, naamlik liniêre beweging, gee die idee dat Jesus van iewers af gekom het om teenwoordig te wees. Dit stem ooreen met die Apostoliese Geloofsbelydenis dat Jesus in die hemel aan die regterhand van die Vader is, ‘vanwaar Hy sal kom om die lewendes en die dooies te oordeel’.

Uit die navorsing van Louw & Nida blyk die volgende: Die kernelement van ’n betekenisdefinisie is dus dat Jesus Christus sal aankom en teenwoordig wees met sy wederkoms. Die volgende elemente moet ook in ’n betekenisdefinisie van παρουσία vervat word: