Die feit dat die outeur van die brief die lesers as uitverkore vreemdelinge van die diaspora identifiseer, en dat die brief ’n groot hoeveelheid aanhalings uit en verwysings na die Ou Testament bevat, mag die indruk wek dat Petrus se eerste lesers Jode was wat volgelinge van Jesus Christus geword het. Daar is egter duidelike aanduidings in die brief dat die lesers grotendeels nie-Jode was wat tot geloof in Jesus Christus gekom het. Green (1990:276–277) wys daarop dat die beskrywing van die lesers se verlede volgens 1:14, 18 en 4:3–4 eerder die lewenswyse van iemand uit die heidendom weerspieël (vgl. ook Breed 2024:2–4; Miller & Murawski 2022:33). In hierdie artikel word daarom aanvaar dat Petrus se lesers hoofsaaklik nie-Jode was wat tot geloof in Jesus Christus gekom het. Hierdie feit word in berekening gebring in die ondersoek na die funksionering van die frase κατὰ πρόγνωσιν θεοῦ πατρὸς binne die argument van 1 Petrus.

Dit is duidelik uit die brief dat Petrus se eerste lesers aan lyding onderwerp is. Hulle is ter wille van hulle geloof vervolg. Hulle gehoorsaamheid aan God se wil, het met die lewenstyl van die ongelowiges gebots (vgl. 4:14). Daar kan afgelei word dat die ongelowiges hulle uitgeskel (vgl. λοιδορία in 3:9), belaster (vgl. βλασφημέω in 4:4), kwaad van hulle gepraat het (vgl. καταλαλέω in 2:12 en 3:16), hulle beledig (vgl. ὀνειδίζω in 4:14) en sleg behandel het (vgl. ἐπηρεάζω in 3:16; vgl. ook Breed 2022:3; Williams 2012:303–312). Dit is daarom belangrik om die lyding waaraan die lesers onderwerp is in ag te neem wanneer die funksionering van die frase, κατὰ πρόγνωσιν θεοῦ πατρὸς, binne die argument van 1 Petrus ondersoek word.

Breed (2025:2) toon aan dat dit moontlik is om 1 Petrus in agt gedagte-eenhede in te deel. Die volgende kan as uiteensetting van die agt eenhede dien:

In 1 Petrus se aanhef word, soos ook in ander Nuwe-Testamentiese briewe (vgl. Williams & Horrell 2023:301–303; vgl. ook Stowers 1986:20), aangedui wie die skrywer en die geadresseerdes is, waar die geadresseerdes woon, en word seënwense uitgespreek. Breed (2025:4–9) gee aandag aan die drie voorsetselfrases κατὰ πρόγνωσιν θεοῦ πατρὸς, ἐν ἁγιασμῷ πνεύματος en εἰς ὑπακοὴν καὶ ῥαντισμὸν αἵματος Ἰησοῦ Χριστοῦ in 1:2 wat deel vorm van die brief se aanhef. Breed (2025:4–9) toon aan dat die skrywer met die drie frases verder uitbrei op die goddelike verkiesing (vgl. ἐκλεκτός) wat in 1:1 vermeld word. Volgens sy betoog verloop die lesers se verkiesing volgens God die Vader se voorkennis [κατὰ πρόγνωσιν θεοῦ πατρὸς]; die lesers se uitverkiesing word ’n werklikheid deur die heiligmaking wat die Gees bewerk [ἐν ἁγιασμῷ πνεύματος]; en dit het die lesers se gehoorsaamheid as doel [εἰς ὑπακοὴν] asook hulle besprinkeling met die bloed van Jesus Christus [εἰς … καὶ ῥαντισμὸν αἵματος Ἰησοῦ Χριστοῦ].

In die aanhef van die brief lei Petrus ’n hele aantal temas in waarop hy later in die brief verder uitbrei. Hy verwys in 1:1 na die lesers as uitverkorenes [ἐκλεκτός] en gee byvoorbeeld in 2:4–10 uitvoerige aandag aan Christus se verkiesing (vgl. 2:4; 6–8) asook aan die verkiesing van die lesers (vgl. 2:5; 9–10; Williams 2011:43, 61–80).

Met die term vreemdelinge (vgl. παρεπίδημος) in die aanhef (1:1) lei die skrywer ’n belangrike tema in, naamlik die lyding waaraan die lesers onderwerp is (Breed 2024:3). Hierdie tema van lyding kom byvoorbeeld weer in 1:17, 2:18–21 en 3:13–17 na vore. Ook met die woord διασπορά in 1:1 dui Petrus reeds in die aanhef op ’n tema wat deurlopend in die brief aangetref word. In die brief word die Christene voorgestel as mense op ’n eskatologiese reis wat by hulle nuwe verwekking begin (vgl. ἀναγεννάω in 1:3) en by die verlossing, wat gereed is om in die laaste tyd geopenbaar te word, eindig (vgl. 1:5; Martin 1992:152–153).

Daar is duidelike aanduidings dat Petrus ook met die drie voorsetselfrases in 1:2 spesifieke temas aan die orde stel wat in die res van die brief verdere aandag kry. Met betrekking tot die frase κατὰ πρόγνωσιν θεοῦ πατρὸς is dit belangrik om daarop te let dat die woord πρόγνωσις in die frase nie bloot gebruik word om aan te dui dat God vooruit kennis dra van gebeure nie. Verskeie skrywers (vgl. Achtemeier 1996:86; Breed 2025:4; Hillyer 1992:67; Williams 2011:52–54) toon aan dat die skrywer van die brief die woord πρόγνωσις gebruik om aan te dui dat dit wat gebeur, volgens God se ewige plan plaasvind. Volgens Selwyn (1987:65) is die goddelike inisiatief ’n deurlopende tema in 1 Petrus. ’n Duidelike aanduiding dat God se verlossingsplan as tema in die brief uitgebou word, word in 1:17–21 gevind. In die gedeelte gebruik Petrus die werkwoord προγινώσκω (1:20) en beklemtoon dat die verlossing wat Christus deur sy kosbare bloed bewerk het, volgens God se soewereine en ewige plan en in ooreenstemming met sy bedoeling plaasgevind het (vgl. Breed 2025:4; Williams 2011:52–54).

Dit is duidelik dat die voorsetselfrase ἐν ἁγιασμῷ πνεύματος in 1:2 betrekking het op die werk van die Heilige Gees in gelowiges sowel as die heiligheid van die lesers (vgl. Feldmeier 2008:57–58). Die werk van die Heilige Gees in gelowiges is byvoorbeeld ter sprake wanneer Petrus in 2:5 na geestelike offers [πνευματικὰς θυσίας] verwys. Hierdie offers is geestelik [πνευματικός] omdat dit deur die Heilige Gees in diegene bewerk word wat volgens 2:5 as lewende stene beskryf word (Miller & Murawsku 2022:119). Die heiligheid van die lesers is byvoorbeeld in 1:15–16 aan die orde wanneer Petrus die lesers tot ’n heilige lewenswandel (vgl. ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ in 1:15) oproep.

Deur die frase εἰς ὑπακοὴν καὶ ῥαντισμὸν αἵματος Ἰησοῦ Χριστοῦ in 1:2 word twee spesifieke temas aan die orde gestel wat in die brief verdere aandag geniet. Met die akkusatiewe naamwoord ὑπακοὴν in 1:2 verwys Petrus na ’n spesifieke gehoorsaamheid, naamlik ’n gehoorsame geloofsreaksie op die verkondiging van die evangelie (Achtemeier 1996:120; Williams 2011:58–59). Hierdie reaksie van die lesers kom byvoorbeeld in 1:5, 6–9 en 22 aan die orde (Breed 2025:3–4). Met die frase εἰς … καὶ ῥαντισμὸν αἵματος Ἰησοῦ Χριστοῦ verwys Petrus na Eksodus 24:8 (vgl. Davids 1990:49, 325–326; Williams & Horrell 2023:325–326) en wys hy op die nuwe verbond tussen God en die lesers (Breed 2025:4; Carson 2007:1017). Hierdie nuwe verbond is in 2:9 ter sprake wanneer Petrus sê dat die lesers ’n koninklike priesterdom [βασίλειον ἱεράτευμα], en ’n heilige nasie [ἔθνος ἅγιον] is. Petrus haal met hierdie frases βασίλειον ἱεράτευμα en ἔθνος ἅγιον uit ’n Ou-Testamentiese gedeelte aan wat oor die verbond tussen God en Israel handel, naamlik Eksodus 19:3–8.

Dit is duidelik uit die voorafgaande dat Petrus in die aanhef van die brief bewustelik sekere temas aan die orde stel wat hy later in die brief meer volledig behandel. Enersyds kan aanvaar word dat die verdere uitbouing van die temas in die brief waarskynlik tot ’n beter verstaan sal bydra van dit wat reeds in die aanhef ingelei word. Andersyds kan ook aanvaar word dat wyse waarop die temas in die aanhef aan die orde gestel word, waarskynlik tot ’n beter verstaan van die onderskeie temas sal bydra soos dit in die brief voorkom. Omdat die fokus in hierdie artikel op die frase κατὰ πρόγνωσιν θεοῦ πατρὸς val, word daar vervolgens nader ondersoek ingestel na die tema God se verlossingsplan soos dit in 1 Petrus gevind word.

Twee komponente van die goddelike verlossingsplan kan uit 1:1–2 uitgelig word.

Petrus dui in 1:3–5 die verlede, hede en toekoms van God se verlossingsplan aan. Hy wys op die beslissende gebeure van Jesus Christus se opstanding uit die dood waardeur God die lesers nuut verwek het (vgl. ἀναγεννήσας in 1:3); hy wys op die lesers wat in die teenwoordige tyd deur die krag van God bewaar word (vgl. ἐν δυνάμει θεοῦ φρουρουμένους); en hy wys ook op die erfenis wat hulle in die toekoms sal ontvang (vgl. εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον, τετηρημένην ἐν οὐρανοῖς εἰς ὑμᾶς).

Die rede waarom die lesers deel van die goddelike plan is (vgl. Green 2007:23), word aan God se groot barmhartigheid (vgl. τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος) in 1:3 toegeskryf.

In 1:10–12 maak Petrus duidelik dat God se verlossingsplan reeds lank tevore deur die profete bekend gemaak is. Hy sê dat die Ou-Testamentiese profete oor die verlossing (vgl. σωτηρία in 1:10) wat vir die lesers bestem is (vgl. εἰς ὑμᾶς in 1:10), geprofeteer het (vgl. Breed 2022:3–4). Reeds toe is bekend gemaak dat Christus bestem was om te ly en daarna verheerlik te word (Breed 2022:4–5). Die vervulling van hierdie plan het in die lesers se tyd reeds begin (vgl. Achtemeier 1996:105; Williams 2011:186–187).

Nadat Petrus in 1:18–19 oor die verlossing deur Christus se kosbare bloed gehandel het, wys hy in 1:20 daarop dat Christus voor die grondlegging van die wêreld vooruit geken is (vgl. προεγνωσμένου). Soos reeds gemeld, dui die werkwoord προγινώσκω in 1:20 nie bloot daarop dat God vooruit geweet het wat sou gebeur nie. Achtemeier (1996:131) sê tereg dat die skrywer se primêre bedoeling met 1:20 is om aan te dui dat die verlossing wat deur die dood van Christus bewerk is, verbind is aan God se ewige plan. Hiermee wys die skrywer dat Christus se verlossingswerk nie ’n toevallige gebeurtenis was nie (vgl. ook Green 2006:269–271).

In 2:4–10 ontvou ’n groot aantal besonderhede van God se verlossingsplan voor die lesers. In hierdie gedeelte word Jesus Christus die lewende steen (vgl. λίθον ζῶντα in 2:4) genoem. Hy is ’n lewende steen omdat Hy uit die dood opgestaan het (vgl. 1:3) en die ware lewe het (Schreiner 2003:103–104). Met die teenwoordige deelwoord van προσέρχομαι roep Petrus die lesers op om hulleself in geloof aan hierdie lewende steen te verbind. Wie dit in geloof doen, word self lewende stene (vgl. λίθοι ζῶντες in 2:5; Feldmeier 2008:134–135). In God se verlossingsplan is Jesus Christus dus die lewende steen wat lewe gee (Michaels 1988:98). Wie in geloof na Hom toe kom, deel in sy opstandingslewe.

Volgens 2:5 bly die stene wat van Jesus Christus die lewe ontvang het nie enkel stene nie. Hulle word saam met ander lewende stene opgebou (vgl. οἰκοδομέω in 2:5). Schreiner (2003:106–107) toon aan dat die passiewe werkwoord οἰκοδομεῖσθε in 2:5 as indikatief en nie as imperatief verstaan moet word nie. Hy wys daarop dat passiewe werkwoorde in die Nuwe Testament nooit as imperatiewe gebruik word nie, en dat dit slegs twee uit die 48 keer wat die woord in die Septuagint (LXX) voorkom, as imperatief gebruik word (vgl. ook Achtemeier 1996:155; Dubis 2010:47; Williams & Horrell 2023:612–613). Die passiewe vorm van die werkwoord οἰκοδομέω dui daarop dat dit God self is wat die bouwerk doen (Best 1971:101). Petrus wys ook op die doel van hierdie bouwerk: dat die gelowiges tot ’n geestelike huis opgebou word (vgl. οἶκος πνευματικὸς) (Dubis 2010:47–48). Met die frase εἰς ἱεράτευμα ἅγιον in 2:5, dui hy ook aan met watter doel (vgl. εἰς) God die lesers tot ’n geestelike huis opbou (Achtemeier 1996:156), naamlik dat hulle ’n heilige priesterdom [ἱεράτευμα ἅγιον] sal wees. Met ’n aoristus infinitief in 2:5 wys Petrus vervolgens op die doel van die heilige priesterdom: om te offer (vgl. die aoristus infinitief van ἀναφέρω) – geestelike offers (vgl. πνευματικὰς θυσίας). In albei die frases οἶκος πνευματικὸς en πνευματικὰς θυσίας is die werk van die Heilige Gees ter sprake. Die huis wat God opbou is geestelik, want dit is waar die Heilige Gees woning maak (Green 2007:61). Die offers wat die heilige priesterdom bring, is geestelik omdat dit deur die Heilige Gees geïnisieer word (Miller & Murawski 2022:119).

Nadat Petrus in 2:6–8 die kontras tussen hulle wat in Jesus Christus glo en hulle wat Hom verwerp, beklemtoon het, beskryf hy die lesers met vier eretitels wat in die Ou Testament vir Israel gebruik is. Hulle wat in geloof na Jesus gekom het en die ware lewe van Hom ontvang het, is ’n uitverkore geslag [γένος ἐκλεκτόν], ’n koninklike priesterdom [βασίλειον ἱεράτευμα], ’n heilige volk [ἔθνος ἅγιον], en ’n volk as eiendom verkry [λαὸς εἰς περιποίησιν]. Die twee frases βασίλειον ἱεράτευμα en ἔθνος ἅγιον is soos reeds genoem, aanhalings uit Eksodus 19:6 (LXX) en is in 2:9 tussen die twee aanhalings uit Jesaja 43:20–21 geplaas. Die twee aanhalings uit Eksodus 19 is vir hierdie artikel van belang. Die frase βασίλειον ἱεράτευμα in Eksodus 19:6 in die LXX kan óf as ’n byvoeglike naamwoord (βασίλειος) saam met ’n naamwoord (ἱεράτευμα) óf as twee naamwoorde naas mekaar (βασίλειος en ἱεράτευμα) verstaan word (vgl. Davies 2004:66; Elliott 1966:63). Die LXX bied dus nie ‘n definitiewe aanduiding van hoe die frase βασίλειον ἱεράτευμα in 2:9 verstaan moet word nie. Saam met Williams en Horrell (2023:669–670) kan egter aanvaar word dat βασίλειος in 2:9 as ’n byvoeglike naamwoord by die naamwoord ἱεράτευμα gebruik word. Volgens God se plan is die mense wat deur God opgebou is dus ’n koninklike priesterdom – soos Israel verbind aan God as koning, en as priesters, met vrye toegang tot Hom (vgl. Jobes 2005:161; Williams 2011:74). Met die frase ἔθνος ἅγιον maak Petrus duidelik dat hierdie mense, hoewel meestal nie-Jode en uit verskillende nasies, nou een nasie [ἔθνος] vorm. Hierdie nasie is egter ’n heilige nasie [ἅγιος], afgesonder vir God, in sy diens en toegelaat tot sy teenwoordigheid (vgl. Miller & Murawski 2022:125).

Soos reeds genoem, beklemtoon 2:4–10 die uitverkiesing van Jesus Christus sowel as van die lesers. In 2:4 word genoem dat Christus deur God uitverkies [ἐκλεκτός] is. Wanneer Petrus in 2:9 die lesers ’n uitverkore [ἐκλεκτός] geslag (vgl. Jes 43:20) noem, toon dit aan dat lesers se uitverkiesing gegrond is op Christus se uitverkiesing. As lewende stene deel die lesers dus in die uitverkiesing van Christus, die lewende steen (Keener 2021:128; Williams 2011:72–80).

In 1 Petrus word daar van twee bedelings melding gemaak. Van Rensburg (2010:210–215, 225) toon aan dat 1 Petrus oor ’n huidige bedeling handel wat vanaf die eerste koms van Jesus tot sy wederkoms strek en wat in 1:20 aangedui word met die frase ἐπʼ ἐσχάτου τῶν χρόνων [aan die einde van die tye]. In 1:5 word met die frase ἐν καιρῷ ἐσχάτῳ (vgl. ook ἐν καιρῷ in 5:6) na ’n toekomstige bedeling verwys. Hierdie bedeling begin met die wederkoms. Uit die frases εἰς τὸν αἰῶνα (1:25), εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (4:11) en εἰς τοὺς αἰῶνας (5:11) kan afgelei word dat die toekomstige bedeling sonder einde is (Van Rensburg 2010:213–215). Volgens God se verlossingsplan leef die lesers dus ‘between the times’ (Feldmeier 2008:71). Hierdie feit verklaar waarom Petrus enersyds byvoorbeeld kan sê dat die lesers erfgename is, maar andersyds dat hulle erfenis in die hemele vir hulle bewaar word (vgl. 1:4). Op soortgelyke wyse het God se oordeel reeds in die huidige bedeling begin (vgl. 4:17), maar sal dit ook in die toekoms voltrek word (vgl. 4:5). Christus is reeds geopenbaar (vgl. 1:20), maar sal tog ook in die toekoms geopenbaar word (vgl. 4:13; 5:1; vgl. ook Van Rensburg 2010:215–218).

In hierdie artikel word die volgende as ’n makro-gedagtestruktuur van Eksodus aanvaar (vgl. Boda 2009:35–36):

Die gewigtigheid van dit wat God aangaande sy verlossingsplan aan Israel wil oordra, word op ’n besondere manier in Eksodus 19:3–8 aangedui. Eerstens word Moses volgens Eksodus 19:3 beveel: ‘So moet jy aan die huis van Jakob sê en aan die kinders van Israel verkondig’. Nadat God se verlossingsplan in Eksodus 19:4–7 uitgespel is, volg hierdie opdrag: ‘Dit is die woorde wat jy aan die kinders van Israel moet meedeel’ (vgl. Davies 2004:33).

In hierdie uiteensetting van die verlossingsplan in Eksodus 19:3–8 word dit wat God reeds gedoen het, sowel as wat Hy vir die toekoms beoog, duidelik gestel (vgl. Alexander 2017:365). Vyf komponente van hierdie goddelike plan kan onderskei word: (1) God se beslissende oorwinning; (2) God se getroue en liefdevolle versorging; (3) die nabyheid van God by Israel; (4) Israel se uitverkiesing; en (5) ’n versekering met betrekking tot Israel se toekoms, wat vervolgens bespreek word.

God se beslissende oorwinning: Israel word volgens Eksodus 19:4 eerstens herinner aan die beslissende oorwinning wat God reeds tot hulle verlossing oor Egipte behaal het. Vir Israel word beklemtoon dat hulle self hierdie beslissende oorwinning gesien het (Durham 1987:262).

God se getroue en liefdevolle versorging: In Eksodus 19:4 word Israel verder herinner aan God se sorg in die woestyn. Deur middel van die metafoor van ’n arend word God se liefdevolle versorging van die volk in die woestyn sigbaar. Peels (1994:300–303) toon aan dat die frase וָאֶשָּׂ֤א אֶתְכֶם֙ עַל־כַַּֽנְ פֵ֣ינְשָרִ֔ים [en dat Ek julle op arendsvlerke gedra het] nie verwys na arende wat hulle kleintjies leer vlieg nie, maar na hierdie voëls wat hulle kleintjies beskerm met hulle breë vlerkspan. Die beeld van die dra op die vlerke, verwys na specialissima providetttia Dei. Peels sê tereg, ‘The carrying “as on eagle wings” is a picture of God’s watchful loving care for Israel during the wilderness journey’.

Die nabyheid van God by Israel: Uit Eksodus 19:4 blyk dit duidelik dat God die volk nie slegs uit Egipte verlos nie, maar dat Hy hulle ook na Homself gebring het (vgl. die frase וָאָבִ֥א אֶתְכֶ֖ם אֵלָֽי). Israel se besondere plek in God se teenwoordigheid word daarmee onderstreep (Fretheim 1996:232; vgl. ook Wright 2021:338).

Wanneer daar in Eksodus 19:5–6 duidelik gemaak word dat God ’n verbond tussen Hom en Israel beoog, staan die persoonlike verhouding tussen God en Israel op die voorgrond. Israel word volgens Eksodus 19:5 verseker dat hulle God se eiendom (סְגֻלָּה) sal wees – ’n aanduiding van ’n besondere verhouding tussen Hom en Israel. Davies (2004:51–55) kom, na ’n ondersoek na die gebruik van die woord סְגֻלָּה in die Ou Testament en ander geskrifte, tereg tot die gevolgtrekking dat hierdie term Israel se unieke karakter en koninklike verbintenis aandui. Hy (Davies 2004) beweer dat:

Die stelling in Eksodus 19:5 dat Israel God se persoonlike eiendom sal wees, word in vers 6 verder gekwalifiseer deur twee frases (vgl. מַמְלֶ֥כֶת כֹּהֲנִ֖ים en וְג֣וֹי קָד֑וֹשׁ). Davies (2004:61–102) lewer ’n waardevolle bydrae in sy ontleding van hierdie twee frases. Hy toon aan dat Israel deur מַמְלֶכ֥תֶ כּהֲֹנִ֖ים verseker word dat hulle ’n entiteit met koninklike status sal wees. Israel, wat voorheen slawe van die ‘koning’ van Egipte was, ontvang nou koninklike status in hulle verhouding met God, die Koning (vgl. Eks 15:18), wat hulle uit Egipte verlos het (Davies 2004:86). Met die woord priesterdom [כֹּהֵן] word hierdie koninklike status van Israel gekwalifiseer: dit word gekenmerk deur die essensie van priesterskap (Davies 2004:92), naamlik toegang tot God se teenwoordigheid. Davies (2004:99–100) toon ook aan dat die frase וְג֣וֹי קָד֑וֹשׁ [en ’n heilige nasie] dieselfde aspek van toegang tot God beklemtoon. Hy verbind dit met Jesaja 6:3, Psalm 15, 24 en 99:5, 9 en stel dat die term קָדוֹשׁ in hierdie frase aandui dat Israel geskik is om met die Een wat inherent heilig is, naamlik God, geassosieer te word.

Israel se uitverkiesing: Die goddelik uitverkiesing (vgl. die woord בָּחַר) van Israel word nie uitdruklik in Eksodus 19:3–8 vermeld nie. Fretheim (1991:208–209) is egter korrek wanneer hy sê dat Israel se uitverkiesing in die gedeelte veronderstel word. Davies (2004:97) dui aan dat die frase כִּי־לִ֖י כָּל־הָאָֽרֶץ [want die hele aarde behoort aan my] in Eksodus 19:5 verstaan moet word teen die agtergrond van God se verkiesing van Israel (vgl. ook Patric 1985:231; Wells 2000:27, 44, 50). Volgens Eksodus 19:3–8 is Israel dus as uitverkore volk deel van God se verlossingsplan.

’n Versekering met betrekking tot Israel se toekoms: In Eksodus 19:6 word, soos reeds aangedui, aan Israel die versekering gegee dat hulle vir God ’n heilige nasie (vgl.(ְג֣וֹי קָד֑וֹש) sal wees. Dit is opvallend dat daar met die woord גּוֹי na Israel verwys word en nie met die woord עַם wat normaalweg vir Israel gebruik word nie (Alexander 2017:369; Hamilton 2011:304–305). Dit blyk dat Genesis 12:2 deur die gebruik van die woord ּוֹי ter sprake kom. Volgens Genesis 12:2 het God aan Abraham beloof dat Hy hom tot ’n groot nasie [לְג֣וֹי גָּד֔וֹל] sal maak. In daardie konteks dui die woord גּוֹי op ’n samehangende politieke entiteit (Davies 2004:100–101). Wanneer die woord גּוֹי dus in Eksodus 19:6 na Israel verwys, tree God se belofte aan Abraham weer in die gesigsveld (Lemański 2023:25–26). Wanneer God Israel na die land lei wat aan die aartsvaders beloof is, sal hulle ook ’n nasie (גּוֹי) tussen al die ander nasies wees. Anders as die ander nasies sal hulle ’n heilige (vgl. קָדוֹשׁ in Eks 19:6) nasie wees.

God se verlossingsplan vir Israel is deurgaans in Eksodus aan die orde. Om die goddelike plan, soos dit in Eksodus 19:3–8 na vore kom, binne die konteks van Eksodus te plaas, word in hierdie artikel gefokus op gedeeltes waarin God sy verlossingsplan uitdruklik aan Israel uitspel. In gedagte-eenheid B is daar geen gedeeltes waarin God sy verlossingsplan voorhou nie. Die besondere komponente van die goddelike verlossingsplan binne gedagte-eenhede A, C en D word nou ondersoek. Aangesien Eksodus 19:3–8 deel vorm van gedagte-eenheid C, word eerstens aan hierdie eenheid aandag gegee, waarna gedagte-eenhede A en D aan die orde kom.